Ήταν ένας γέρος που ψάρευε μόνος σε μια βάρκα στο Gulf Stream...
... έλειπε ήδη 84 μέρες χωρίς να έχει πιάσει τίποτα.
Τις πρώτες 40 ημέρες, ένα αγόρι ήταν μαζί του.
Αλλά μετά από 40 ημέρες χωρίς ψάρι οι γονείς του αγοριού του είχαν πει...
... πως ο γέρος ήταν πια οριστικά "salao"...
... που είναι η χειρότερη μορφή ατυχίας...
... και έτσι είχαν διατάξει το αγόρι να πάει σε άλλη βάρκα...
... που έπιασε τρία μεγάλα ψάρια την πρώτη κι' όλας εβδομάδα.
Ο γέρος είχε μάθει το αγόρι να ψαρεύει, και το αγόρι τον αγαπούσε.
Ο γέρος ήταν γκριζομάλης και ρυτιδιασμένος, με βαθιά αυλάκια στο σβέρκο...
... και τα χέρια του είχαν τις βαθιές ουλές από τα μεγάλα ψάρια που ανέβαζε.
'Ομως καμία από αυτές δεν ήταν φρέσκια
Ήταν τόσο παλιές όσο και η διάβρωση σε μια έρημο δίχως ψάρια.
Τα πάντα πάνω του ήταν γερασμένα, εκτός από τα μάτια του.
Και είχαν το ίδιο χρώμα με τη θάλασσα, γεμάτα χαρά και ανίκητα.
Το αγόρι λυπόταν να βλέπει το γέρο να επιστρέφει κάθε μέρα με τη βάρκα άδεια.
Πάντα κατέβαινε να τον βοηθήσει να κουβαλήσουν τις πετονιές, τον γάντζο και το καμάκι...
... και το πανί που ηταν τυλιγμένο γύρω από το κατάρτι.
Το πανί ήταν μπαλωμένο με τσουβάλια, και τυλιγμένο...
...έμοιαζε με την σημαία της μόνιμης ήττας.
Κανείς δεν θα έκλεβε κάτι από τον γέρο...
... όμως είναι καλύτερα να παίρνεις το πανί και τις πετονιές στο σπίτι...
... μιας και η υγρασία τους κάνει κακό.
Παρόλο που ήταν σίγουρος πως κανείς ντόπιος δεν θα τον έκλεβε...
... ο γέρος πίστευε πως ένας γάντζος και ένα καμάκι...
... είναι ένας περιττός πειρασμός όταν τα αφήνεις στη βάρκα.
Οι επιτυχημένοι ψαράδες είχαν ήδη επιστρέψει και είχαν τεμαχίσει τα ψάρια τους...
... τα είχαν μεταφέρει πάνω σε χοντρές σανίδες στην αποθήκη...
... όπου περίμεναν το φορτηγό να τα μεταφέρει στην αγορά στην Αβάνα.
"Να σου προσφέρω μια μπύρα στην ταράτσα;" Ρώτησε το αγόρι.
"Γιατί όχι?" είπε ο γέρος. "Μεταξύ ψαράδων. "
Δύο μπύρες, Μαρτίν. Παρακαλώ.
Κάθησαν στην ταράτσα και αρκετοί ψαράδες κορόιδευαν το γέρο.
Μα εκείνος δεν θύμωνε.
Δεν θυμόταν πότε κατάφερε να αποκτήσει τόση ταπεινοφροσύνη...
... αλλά ήξερε ότι την είχε αποκτήσει...
... όπως ήξερε πως αυτό δεν ήταν κάτι επαίσχυντο και πως δεν σου στερούσε την περηφάνεια σου.
Κάποιοι από τους παλιότερους ψαράδες τον κοίταξαν και ένοιωσαν θλίψη...
... όμως δεν το έδειξαν. Συνέχισαν να μιλούν για τα ρεύματα...
... και τα βάθη όπου είχαν περιπλανηθεί οι πετονιές τους...
... και τον σταθερό, καλό καιρό και για όσα είχαν δει.
- Σαντιάγο. - Ναί?
Μπορώ να πάω να φέρω τις σαρδέλες για σένα αύριο?
Ω, όχι. Όχι.
Εσύ παίξε. Μπορώ ακόμη να τραβώ κουπί, και να ρίχνω το δίχτυ.
Ξέρω που μπορώ να σου βρω φρέσκα δολώματα.
Έχω ακόμη τα δικά μου τα σημερινά.
'Ασε με να σου φέρω φρέσκα.
- Ένα. - Δύο.
Δύο.
- Δεν πιστεύω να τα έκλεψες, έτσι? - Θα τα έκλεβα, όμως αυτά τα αγόρασα.
Σ' ευχαριστώ.
Αφού δεν μπορώ να ψαρεύω μαζί σου, τουλάχιστον να κάνω κάτι για σένα.
Με κέρασες μια μπύρα.
Είσαι ήδη άντρας.
Ανηφόρισαν στο δρόμο μαζί.
Ο γέρος στερέωσε το κατάρτι έξω από την καλύβα του.
Στην καλύβα του γέρου, υπήρχε ένα κρεβάτι, ένα τραπέζι, καρέκλες...
... και ένας χώρος που μπορούσες να μαγειρέψεις με κάρβουνα.
Στους καφέ τοίχους, ήταν μια εικόνα χρωματιστή της "Αγίας Καρδιάς του Ιησού"...
... και μια άλλη της "Παρθένου της Cobre".
Αυτά ήταν όσα είχαν απομέινει από τη γυναίκα του.
Κάποτε υπήρχε και μια έγχρωμη φωτογραφία της γυναίκας του στον τοίχο.
Αλλά την είχε κατεβάσει γιατί το να την βλέπει του προκαλούσε μοναξιά.
Ήταν στο ράφι στη γωνία, κάτω από το καθαρό του πουκάμισο.
Αύριο είναι η 85η ημέρα.
Το 85 είναι τυχερό νούμερο.
Πως θα σου φαινόταν αν έπιανα ένα που θα ζύγιζε πάνω από 500 κιλά?
Είσαι αρκετά δυνατός τώρα πια για ένα τόσο μεγάλο ψάρι?
Έτσι νομίζω.
Και υπάρχουν και αρκετά κόλπα.
Σαντιάγο, θα μπορούσα να ξανάρθω μαζί σου.
Μαζέψαμε αρκετά χρήματα.
Όχι, όχι. Είσαι σε μια τυχερή βάρκα. Να μείνεις με αυτούς.
Θυμάσαι πόσο καιρό είχαμε μείνει χωρίς να πιάσουμε ψάρι;
Μετά πιάναμε μεγάλα ψάρια καθημερινά για τρεις εβδομάδες.
Το θυμάμαι.
Το ξέρω πως δεν με άφησες επειδή έχασες την πίστη σου.
Ο πατέρας μου με ανάγκασε να φύγω. Είμαι μικρός και πρέπει να τον υπακούω.
Βέβαια, βέβαια. Είναι φυσικό.
Δεν έχει μεγάλη πίστη.
- Εμείς όμως έχουμε, έτσι δεν είναι? - Ναί.
Αν ήσουν παιδί μου, θα σε έπαιρνα έξω ξανά.
Όμως είσαι του πατέρα σου και της μητέρας σου, και είσαι σε μια τυχερή βάρκα.
Τι έχεις για φαγητό?
Έχω μια κούπα ρύζι και λίγο ψάρι. Θα ήθελες λίγο?
Όχι. Θα φάω σπίτι.
- Μπορώ να πάρω το αφρόδιχτο; - Βέβαια.
Έχω και την χθεσινή εφημερίδα.
Θα διαβάσω για το μπέηζμπωλ.
Δεν υπήρχε αφρόδιχτο. Το αγόρι θυμήθηκε τότε που το είχαν πουλήσει.
Όμως έπαιζαν αυτή την φανταστική σκηνή καθημερινά.
Δεν υπήρχε κούπα με ρύζι και ψάρι, και το αγόρι το ήξερε αυτό.
Δεν ήξερε αν η χθεσινή εφημερίδα ήταν και αυτή φανταστική.
Ο γέρος την έβγαλε κάτω από το κρεβάτι.
Προσπάθησε να κρατηθείς ζεστός, γέρο.
Κάθησε στον ήλιο. Θυμήσου, είναι Σεπτέμβριος.
Ο μήνας των μεγάλων ψαριών.
Οποιοσδήποτε μπορεί να είναι ψαράς το Μάιο.
Θα επιστρέψω όταν πάρω τις σαρδέλες.
Τότε θα μου πεις για το μπέηζμπωλ.
- Έι, Μανολίν, έλα. - Παίξε στην πρώτη βάση.
'Ει, ναι. Έλα.
- Μανολίν. - Βραδυνό για δύο, παρακαλώ. Για έξω.
Δεν τρως στο σπίτι σου πιά;
- Πόσα μπορείς να χαλάσεις; - Εξήντα σέντς.
Τίποτα ακόμη, ε?
Ξέρεις, ίσως τελικά να μην είναι θέμα τύχης. Ίσως απλά να είναι πολύ γέρος.
Δεν είναι πολύ γέρος. Θα δεις.
- Είπα ίσως - Ούτε καν ίσως.
Εντάξει.
Ελπίζω μόνο όταν είμαι γέρος να έχω ένα αγόρι να ψαρεύει για μένα.
Όταν το αγόρι επέστρεψε, ο γέρος κοιμόταν σε μια καρέκλα...
... και ο ήλιος έδυε.
Οι ώμοι του ήταν ακόμη δυνατοί, αν και πολύ γερασμένοι.
Ο λαιμός του επίσης πολύ δυνατός.
Οι ζάρες δεν φαίνονταν τόσο όταν ο γέρος κοιμόταν.
Το κεφάλι του ήταν πολύ γερασμένο, πάντως.
Και με τα μάτια του κλειστά, δεν υπήρχε ζωή στο πρόσωπό του.
Ξύπνα, γέρο.
Ο γέρος άνοιξε τα μάτια, και για λίγο...
... έδειχνε σαν να επιστρέφει από κάπου πολύ μακρυά.
Έπειτα χαμογέλασε.
Τι έχεις εκεί?
- Θα φας βραδυνό. - Δεν πεινάω πολύ.
Έλα να φας. Δεν γίνεται να ψαρεύεις και να μην τρως.
Έχω φάει.
Δεν θα ψαρεύεις χωρίς να τρως όσο ζω.
Λοιπόν, τότε ζήσε πολλά χρόνια και πρόσεχε τον εαυτό σου.
Ποιός..? Ποιός στο έδωσε αυτό?
Ο Μαρτίν. Στην ταράτσα.
Τότε...
...πρέπει να φροντίσω να τον ευχαριστήσω.
Τον ευχαρίστησα ήδη. Δεν χρειάζεται να τον ευχαριστήσεις.
Είχαν φάει δίχως φως στο τραπέζι, και είχε σκοτεινιάσει.
Ο γέρος μιλούσε στο αγόρι για το μπέηζμπωλ όπως πάντα.
Για τον μεγάλο Ντιμάτζιο και πως τώρα είχε ξαναβρεί τον εαυτό του...
... και για τους άλλους μεγάλους παίκτες στην ομάδα.
Πες μου για τον μεγάλο Τζων Τζει ΜακΓκρώ.
Ερχόταν στην ταράτσα καμιά φορά...
...τον παλιό καιρό.
Το μυαλό του ήταν στα άλογα, νομίζω, όσο ήταν και στο μπέηζμπωλ.
Τουλάχιστον συνήθιζε να κουβαλάει λίστες με άλογα στις τσέπες του συνέχεια.
Και συχνά, ανέφερε ονόματα αλόγων στο τηλέφωνο.
Ήταν σπουδαίος προπονητής. Ο πατέρας μου τον θεωρεί τον καλύτερο.
Επειδή ερχόταν εδώ τις περισσότερες φορές.
Αν ο Ντυροσέ εξακολουθούσε να έρχεται...
...ο πατέρας σου θα θεωρούσε εκείνον τον καλύτερο προπονητή.
Ποιός ήταν ο καλύτερος προπονητής, αλήθεια?
Νομίζω πως είναι όλοι ίσοι.
Καμιά φορά θα ήθελα να πάω τον μεγάλο Ντιμάτζιο για ψάρεμα.
Λένε πως ο πατέρας του ήταν ψαράς.
Ίσως να ήταν φτωχός σαν εμάς, και θα καταλάβαινε.
Θα έπρεπε να πας στο κρεβάτι σου για να είσαι φρέσκος το πρωί.
Θα πάω αυτά πίσω στην ταράτσα.
- Καληνύχτα. Τα λέμε το πρωί. - Είσαι το ξυπνητήρι μου.
Η ηλικία μου είναι το ξυπνητήρι μου.
- Καλόν ύπνο, γέρο. - Σ' ευχαριστώ.
Καληνύχτα.
Το αγόρι έφυγε και ο γέρος σκεφτόταν, "γιατί οι γέροι να ξυπνούν τόσο νωρίς";
"Μήπως για να είναι πιο μεγάλη η μέρα τους;"
Ύστερα ο γέρος τύλιξε το παντελόνι του για να φτιάξει ένα μαξιλάρι...
... βάζοντας μέσα την εφημερίδα του.
Τυλίχτηκε με την κουβέρτα και αποκοιμήθηκε πάνω στα χαρτιά...
... που κάλυπταν τα ελατήρια του κρεβατιού.
Αποκοιμήθηκε σύντομα...
... και ονειρεύτηκε την Αφρική, όταν ήταν μικρός.
Ονειρεύτηκε τις χρυσές και τις λευκές αμμουδιές, τόσο λευκές που έκαναν τα μάτια σου να πονούν.
Και τα ψηλά ακρωτήρια και τα μεγάλα καφέ βουνά.
Ζούσε κατα μήκος αυτής της ακτής πια κάθε βράδυ, και στα όνειρά του...
... άκουγε το βουητό από το κύμα, και έβλεπε τις βάρκες να να πετούν πάνω του.
Μύριζε την πίσσα και το στουπί του καταστρώματος καθώς κοιμόταν...
... και το άρωμα της Αφρικής που το στεριανό αεράκι έφερνε κάθε πρωί.
Συνήθως όταν μύριζε το στεριανό αεράκι, ξυπνούσε...
... και ντυνόταν για να πάει να ξυπνήσει το αγόρι.
Όμως απόψε η μυρωδιά από το αεράκι ήρθε πολύ νωρίς...
... κατάλαβε πως ήταν πολύ νωρίς ακόμη, και έτσι συνέχισε να ονειρεύεται.
Να βλέπει τις λευκές κορυφές του νησιού να υψώνονται στη θάλασσα...
... και ονειρεύτηκε τα διάφορα λιμάνια και τα αραξοβόλια των Καναρίων.
Δεν ονειρευόταν πια καταιγίδες ούτε γυναίκες...
... ούτε σπουδαία περιστατικά ούτε μεγάλα ψάρια...
... ούτε καυγάδες, ούτε διαγωνισμούς δύναμης, ούτε την γυναίκα του.
Μονάχα μέρη ονειρευόταν πιά...
... και τα λιοντάρια στην ακτή.
Έπαιζαν σαν γατάκια, και τα αγαπούσε όσο αγαπούσε και το αγόρι
Ποτέ δεν είχε ονειρευτεί το αγόρι.
Την αυγή, ο γέρος απλά ξύπνησε...
... κοίταξε έξω κατα το φεγγάρι που χανόταν, ξεδίπλωσε το παντελόνι του και το φόρεσε.
Έπειτα κατηφόρισε να ξυπνήσει το αγόρι. Έτρεμε από το κρύο...
... όμως ήξερε πως θα έτρεμε ώσπου να ζεσταθεί και πως σύντομα θα τραβούσε κουπί.
Η πόρτα στο σπίτι του αγοριού ήταν ξεκλείδωτη...
... την άνοιξε και μπήκε αθόρυβα περπατώντας ξυπόλητος.
Το αγόρι κοιμόταν σε μια γωνιά του δωματίου και ο γέρος μπορούσε να το δει καθαρά.
Έπιασε το ένα του πόδι απαλά και το κράτησε ώσπου το αγόρι ξύπνησε...
... και γύρισε και τον κοίταξε.
Το αγόρι ήταν νυσταγμένο, και ο γέρος του είπε, "Με συγχωρείς. "
"Έτσι κάνουν οι άντρες," αποκρίθηκε το αγόρι.
Κατηφόρισαν το δρόμο και τον διέσχισαν, μέσα στο σκοτάδι...
... ξυπόλητοι άντρες κινούνταν, κουβαλόντας τα κατάρτια των σκαφών τους.
Πώς κοιμήθηκες?
Πολύ καλά, Μανολίν. Αισθάνομαι σίγουρος σήμερα.
Και εγώ το ίδιο.
Θα φέρω τις σαρδέλες. Έρχομαι αμέσως.
Πιες άλλον ένα. Εδώ μας κάνουν πίστωση.
Ο γέρος ήπιε αργά τον καφέ του.
Είναι το μόνο που θα έβαζε στο στόμα του όλη μέρα, και ήξερε πως έπρεπε να το κάνει.
Για καιρό τώρα βαριόταν να φάει, και δεν έπαιρνε μαζί του μεσημεριανό.
Είχε ένα μπουκάλι νερό στην πλώρη της βάρκας...
... και δεν χρειαζόταν κάτι άλλο όλη την ημέρα.
Καλή τύχη, γέρο.
Καλή τύχη.
Κι' άλλες βάρκες ξανοίγονταν στη θάλασσα...
... και ο γέρος άκουγε τον παφλασμό των κουπιών τους.
Μέσα στο σκοτάδι, ο γέρος ένοιωθε το ξημέρωμα να πλησιάζει.
Όπως τραβούσε κουπί, άκουσε τον τρεμουλιαστό ήχο των χελιδονόψαρων που αφήνουν το νερό...
... και το σφύριγμα που κάνουν τα σκληρά τους πτερύγια καθώς πετούν μακριά στο σκοτάδι.
Εκτιμούσε πολύ τα χελιδονόψαρα, μιας και ήταν οι καλύτεροι φίλοι του στον ωκεανό.
Λυπόταν τα πουλιά, κυρίως τα μικρά, λεπτοκαμωμένα σκουρόχρωμα γλαρόνια...
... που συνεχώς πετούσαν και έψαχναν δίχως τις περισσότερες φορές να βρίσκουν κάτι.
Σκεφτόταν, "Τα πουλιά ζούν δυσκολότερη ζωή από την δική μας ...
... εκτός από τα αρπακτικά και τα μεγάλα, δυνατά πουλιά.
Γιατί φτιάχνουν τα πουλιά τόσο λεπτοκαμωμένα όταν ο ωκεανός μπορεί να είναι τόσο σκληρός?
Είναι καλός και όμορφος, μα μπορεί να γίνει πολύ σκληρός. "
Ο ήλιος ανέτειλε μέσα από τη θάλασσα, και ο γέρος μπορούσε να δει τις άλλες βάρκες ...
...προς την πλευρά της ακτής, διεσπαρμένες κατα μήκος του ρεύματος.
Πάντα αποκαλούσε την θάλασσα "la mar"...
... όπως την αποκαλούν στα ισπανικά όταν την αγαπούν.
Καμια φορά αυτοί που την αγαπούν μιλούν άσχημα γι' αυτήν...
... αλλά με τον ίδιο τρόπο σαν αυτή να ήταν μια γυναίκα.
Κάποιοι από τους νεώτερους ψαράδες μιλούν γι' αυτήν σαν να είναι αντίπαλος, τοποθεσία, κάποιος εχθρός...
... όμως ο γέρος πάντα την σκεφτόταν σαν θηλυκό...
... και σαν κάτι που σου χάριζε τα πάντα και τίποτα.
"Το φεγγάρι την επηρρεάζει όπως και τη γυναίκα" σκέφτηκε.
Πρωτού ξημερώσει , έριξε τα αγκίστρια του και άφησε το ρεύμα να τον παρασύρει.
Το ένα ήταν σε βάθος 40 οργιές, το δεύτερο στις 75...
... και το τρίτο και το τέταρτο βαθύτερα στις 100 και τις 125 οργιές.
Αργότερα ο ήλιος ήταν πιο φωτεινός και άστραφτε στην επιφάνεια, και σαν ανέτειλε για τα καλά...
... το φως του έκανε τα μάτια του να τσούζουν ...
... συνέχιζε χωρίς να το κοιτάζει.
Κοιτούσε κάτω τις πετονιές που βυθίζονταν στα σκοτεινά νερά.
Κάθε δόλωμα κρεμασμένο προς τα κάτω με το στέλεχος του αγκιστριού μέσα του...
... σφιχτά πιασμένο.
Ολόκληρο το υπόλοιπο αγκίστρι...
... το κυρτό μέρος και η αιχμή, ήταν καλυμμένο με σαρδέλες...
... κάθε σαρδέλα αγκιστρωμένη κι' από τα δυο μάτια, σαν μια ατσάλινη γιρλάντα.
Δεν υπήρχε μέρος του αγκιστριού που θα μπορούσε το ψάρι να νοιώσει...
... αυτό δεν μύριζε όμορφα δεν ήταν εύγευστο.
"Τα κρατώ με ακρίβεια," σκέφτηκε.
"Μόνο, που δεν έχω πια τύχη".
Όμως ποιός ξέρει? Ίσως σήμερα.
Κάθε μέρα είναι μιά καινούργια μέρα.
Είναι καλύτερα να είσαι τυχερός, όμως προτιμώ να είμαι ακριβής.
Έτσι όταν έρθει η τύχη, είσαι έτοιμος. "
Ο ήλιος ήταν τώρα δυο ώρες ψηλότερα...
... και τα μάτια του δεν πονούσαν όταν κοιτούσε ανατολικά.
Τότε είδε ένα μεγάλο θαλασσοπούλι.
Έκανε μια γρήγορη βουτιά, γέρνοντας τα φτερά του, και μετά άρχισε να κάνει κύκλους.
Δεν ψάχνει απλά. Κάτι έχει βρει.
Θα γίνεις ένα υπέροχο δόλωμα.
Δεν θυμόταν πότε πρωτοάρχισε να μιλά δυνατά ενώ ήταν μόνος.
Τον παλιό καιρό, τραγουδούσε τη νύχτα όταν ήταν μόνος...
...όταν είχε βάρδια στο τιμόνι.
Μάλλον άρχισε να μιλά δυνατά, ενώ ήταν μόνος, όταν είχε φύγει το αγόρι...
... μα δεν θυμόταν.
Το θεωρούσαν αρετή να μην μιλάς άσκοπα όταν είσαι στη θάλασσα...
... και ο γέρος πάντα το είχε στο μυαλό του αυτό και το σεβόταν.
Όμως τώρα σκεφτόταν φωναχτά αρκετά συχνά...
... μιάς και δεν υπήρχε κανείς που θα τον ενοχλούσαν αυτές οι σκέψεις.
"Αν με άκουγαν οι άλλοι," σκέφτηκε, "θα νόμιζαν πως είμαι τρελλός.
Όμως αφού δεν είμαι τρελλός, δεν με νοιάζει.
Και οι πλούσιοι έχουν ασυρμάτους για να μιλούν στα σκάφη τους, και να ακούνε μπέηζμπωλ. "
Ναι, Ναι.
Τότε ένοιωσε κάτι σκληρό και απίστευτα βαρύ.
Ήταν το βάρος του ψαριού...
... και άφησε την πετονιά να γλυστρήσει πιο κάτω, πιο κάτω, πιο κάτω...
... εξαντλώντας την πρώτη από τις δύο εφεδρικές κουλούρες.
Τόσο μακρυά από την ακτή, θα πρέπει να είναι τεράστιο και μάλιστα αυτό το μήνα.
Φα' τα, ψάρι. Φα' τα.
Σε παρακαλώ φα' τα.
Πόσο φρέσκα είναι...
...κι' εσύ τόσο βαθιά μέσα στο παγωμένο νερό και στο σκοτάδι.
Έλα λοιπόν, τώρα.
Κάνε άλλο έναν γύρο.
Μετά φα' τα. Μύρισε τις σαρδέλες.
Μετά είναι και ο τόνος...
...κρύος, σκληρός, υπέροχος.
Έλα, ψάρι. Φα' τα.
Μη ντρέπεσαι.
Θα το αρπάξει.
Θεέ μου βοήθα το να το αρπάξει.
Δεν μπορεί να έφυγε.
Ο Θεός ξέρει πως δεν μπορεί να έφυγε. Πρέπει να κάνει άλλο ένα γύρο.
Ίσως να έχει αγκιστρωθεί παλιότερα, και κάτι θυμάται.
Απλά στριφογύριζε. Θα το αρπάξει.
Τι ψάρι!
Τώρα το έχει από την μια στο στόμα του...
...και απομακρύνεται με αυτό.
Καθώς βυθιζόταν, γλυστρώντας ελαφρά μέσα από από τα δάχτυλα του γέρου...
... αυτός μπορούσε ακόμη να αισθανθεί το τεράστιο βάρος...
... αν και η πίεση που ασκούσε με τα δάχτυλά του ήταν σχεδόν ανεπαίσθητη.
Το άρπαξε.
Τώρα ας το φάει.
Φα' το για τα καλά, τώρα, ψάρι.
Εμπρός, φα' το.
Φά' το ώσπου το αγκίστρι να φτάσει την καρδιά σου και να σε σκοτώσει...
...έπειτα έλα επάνω όμορφα και άσε με να σε καμακώσω.
Τώρα, είσαι έτοιμο?
Μήπως περίμενες αρκετά?
Τώρα το ψάρι είχε τσιμπήσει, και ο γέρος αισθανόταν πως είχε αγκιστρωθεί.
Τώρα θα έπρεπε να τρέξει με την πετονιά ή να πηδήξει η να καταδυθεί...
... μα τίποτε σπό αυτά δεν συνέβη.
Το ψάρι απλά απομακρύνθηκε αργά...
... και ο γέρος δεν μπορούσε να το φέρει επάνω ούτε πόντο.
Η πετονιά του ήταν γερή και φτιαγμένη για βαριά ψάρια...
... και την κρατούσε μέχρι να τεντωθεί τόσο ώστε να αναπηδούν οι στάλες νερού πάνω της.
Τότε η βάρκα άρχισε να κινείται ...
... αργά προς τα βορειοδυτικά.
Ο γέρος έγειρε πίσω στην κουπαστή.
Το ψάρι προχωρούσε σταθερά, και τώρα ταξίδευαν αργά στα ήρεμα νερά.
Τα υπόλοιπα δολώματα ήταν ακόμη στο νερό, μα δεν μπορούσε να γίνει τίποτα.
Αυτό θα το σκοτώσει.
Δεν μπορεί να το συνεχίσει αυτό για πάντα.
Όμως τέσσερις ώρες αργότερα, το ψάρι κολυμπούσε ακόμη σταθερά προς την ανοιχτή θάλασσα...
... τραβώντας την βάρκα, και ο γέρος ήταν ακόμη σε ετοιμότητα.
"Για να τραβάει έτσι πρέπει να είναι τεράστιο!" σκέφτηκε.
"Πρέπει να έχει στο στόμα του σφιχτά κλεισμένο το σύρμα.
Μακάρι να το έβλεπα μια φορά να ξέρω με τι έχω να κάνω. "
Δεν φαινόταν πουθενά ξηρά τώρα. "Τι σημασία έχει," σκέφτηκε.
"Μπορεί να με οδηγήσει πίσω η λάμψη από τα φώτα της Αβάνας. "
Ήταν μεσημέρι όταν αγκιστρώθηκε, και δεν το έχω δει ακόμη.
Μακάρι να ήταν εδώ το αγόρι.
Με σέρνει ένα ψάρι, και εγώ είμαι ο κάβος.
"Τι θα κάνω αν αποφασίσει να βουτήξει δεν ξέρω.
Τι θα κάνω αν καταδυθεί, δεν ξέρω.
Κάτι θα κάνω. Είναι πολλά που θα μπορούσα να κάνω.
Θα μπορούσα να τραβήξω γρήγορα την πετονιά, " , "αλλά τότε θα μπορούσε να την σπάσει.
Πρέπει να το κρατάω όσο γίνεται και να του αφήνω πετονιά όταν πρέπει.
Δόξα τω Θεω ταξιδεύει και δεν βουτάει. "
Έπιασε κρύο όταν έδυσε ο ήλιος...
... και ο ιδρώτας του γέρου στέγνωσε στην πλάτη, τα χέρια και τα γερασμένα πόδια του.
"Δεν ήρθε επάνω όταν έδυσε ο ήλιος," σκέφτηκε.
"Ίσως να ανέβει με το φεγγάρι.
Αν όχι, ίσως να ανέβει με την ανατολή.
Μακάρι να μπορούσα να το δω.
Μακάρι να μπορούσα να το δω έστω μια φορά να ξέρω με τι έχω να κάνω. "
Δυο φώκαινες πλησίασαν τη βάρκα, τις άκουγε να στριφογυρίζουν και να φυσάνε.
Μπορούσε να διακρίνει ανάμεσα στον ήχο της αρσενικής...
... και το σαν αναστεναγμό φύσημα της θηλυκής.
"Είναι καλά ζώα," σκέφτηκε.
"Παίζουν και αστειεύονται και αγαπιούνται.
Είναι αδέρφια μας, σαν τα χελιδονόψαρα"
Τότε άρχισε να λυπάται το υπέροχο ψάρι που είχε αγκιστρώσει.
"Είναι θαυμάσιο και περίεργο," σκέφτηκε.
"Ποιός ξέρει τι ηλικία να έχει. "
Ποτέ άλλοτε δεν έχω συναντήσει ένα τόσο δυνατό ψάρι...
...ή κάποιο που να φέρεται τόσο περίεργα.
'Ισως να είναι πολύ έξυπνο για να πηδήξει.
Θα με κατέστρεφε με ένα πήδημα.
Η μια γρήγορη κίνηση.
Ίσως και να έχει αγκιστρωθεί πολλές φορές στο παρελθόν...
...και να γνωρίζει πως έτσι πρέπει να δώσει τη μάχη του.
Πήρε το δόλωμα σαν αρσενικό.
Κινείται σαν αρσενικό.
Δεν διακρίνεται πανικός στην μάχη που δίνει.
Αναρρωτιέμαι αν έχει κάποιο σχέδιο ή αν απλά είναι τόσο απελπισμένο όσο κι' εγώ.
Μακάρι να ήταν εδώ το αγόρι.
Το ψάρι δεν άλλαξε την πορεία του ολόκληρο το βράδυ...
... απ' όσο μπορούσε να καταλάβει ο γέρος κοιτάζοντας τα άστρα.
Αισθανόταν τη δύναμη του μεγάλου ψαριού που κατευθυνόταν σταθερά εκεί που είχε επιλέξει...
... και σκέφτηκε, "Όταν αφού κατάφερα να το ξεγελάσω...
... χρειάστηκε να πάρει μια απόφαση...
... αυτή ήταν να παραμείνει στα βαθιά...
... μακρυά από όλες τις παγίδες και τα τεχνάσματα.
Η επιλογή μου ήταν να πάω εγώ εκεί απ' όλους τους ανθρώπους και να το βρω.
Εγώ από όλους τους ανθρώπους στον κόσμο.
Τώρα είμαστε ενωμένοι από το μεσημέρι.
Χωρίς κανέναν να μπορεί να μας βοηθήσει. "
"Έχω χάσει 200 οργιές καλής πετονιάς και αγκίστρια και βαρύδια, " σκέφτηκε.
"Αυτά μπορούν να αντικατασταθούν.
'Ομως ποιός αντικαθιστά το ψάρι όταν το αγκιστρώσω και το σκοτώσω?
Δεν ξέρω τι ψάρι ήταν αυτό που πήρε το δόλωμα μόλις τώρα.
Μπορεί να ήταν ξιφίας ή καρχαρίας. Δεν το ένοιωσα.
Χρειάστηκε να το ξεφορτωθώ τόσο γρήγορα. "
"Αναρρωτιέμαι για ποιο λόγο μετατοπίστηκε έτσι," σκέφτηκε.
"Το σύρμα πρέπει να γλύστρησε στο μεγάλο κύρτωμα της ράχης του.
Σίγουρα, η δική του ράχη δεν πονάει τόσο όσο η δική μας...
... και δεν μπορεί να σέρνει αυτή τη βάρκα για πάντα...
... όσο δυνατό και αν είναι. "
"Σε παρακαλώ, Θεέ μου, κάν' το να πηδήξει.
Ίσως αν τραβούσα λίγο την πετονιά, θα πονούσε και θα πηδούσε
Ας πηδήξει για να γεμίσει τους σάκους στην ραχοκοκαλιά του με αέρα...
... και έτσι δεν θα μπορεί πια να πάει στα βαθιά για να πεθάνει. "
Ψάρι, σ' αγαπώ και σε σέβομαι πάρα πολύ...
...μα θα σε σκοτώσω πριν τελειώσει η μέρα.
Ένα μικρό πουλί ήρθε προς τη βάρκα από το βορρά.
Ήταν ένα κουφαηδόνι και πετούσε χαμηλά πάνω από την επιφάνεια.
Και ο γέρος μπορούσε να δει πως ήταν πολύ κουρασμένο.
Έιι...
...τι ηλικία έχεις?
Είναι το πρώτο σου ταξίδι?
Γιατί είσαι τόσο κουρασμένο?
Που καταλήγουν τελικά τα πουλιά?
"Στα γεράκια," σκέφτηκε, "που ανοίγονται στη θάλασσα να τα συναντήσουν. "
Μα δεν είπε τίποτε από αυτά στο πουλί, που δεν θα τον καταλάβαινε έτσι κι' αλλιώς...
... άλλωστε θα μάθαινε για τα γεράκια πολύ σύντομα.
Όλα εντάξει, πουλάκι.
Ξεκουράσου μια στιγμή.
Όμως μετά θα πρέπει να συνεχίσεις και ρισκάρεις όπως κάθε άνθρωπος...
...και κάθε ψάρι και κάθε πουλί πρέπει να κάνουν.
Μακάρι να μπορούσα να σηκώσω πανί και να σε πάω στην ξηρά με το αεράκι που σηκώνεται...
...όμως είμαι εδώ με έναν φίλο.
Κάτι το πόνεσε.
Το νοιώθεις τώρα, ψάρι.
Και, μα το Θεό, το νοιώθω και εγώ.
"Μα πως το άφησα να με κόψει με ένα μονάχα τράβηγμα?" σκέφτηκε ο γέρος.
"πρέπει να έγω γίνει πολύ ανόητος.
Καλύτερα να προσέχω περισσότερο τι κάνω.
Κι' έπειτα πρέπει να φάω την παλαμίδα ώστε να μην με καταβάλλει η αδυναμία.
Μακάρι το αγόρι να ήταν εδώ να κόψει την παλαμίδα, και να είχα και λίγο αλάτι.
Δεν νομίζω πως μπορώ να την φάω ολόκληρη. "
Μα τι χέρι είναι αυτό?
Έλα λοιπόν. Μούδιασε αν το θέλεις.
Γίνε σαν δαγκάνα. Δεν θα σε ωφελήσει καθόλου.
Πρέπει να φάω την παλαμίδα...
...για να μην χάσω την δύναμή μου.
Μην κατηγορείς το χέρι. Δεν φταίει αυτό.
Και είσαι πολύ καιρό με τα ψάρια.
Πως νοιώθεις, χέρι?
Ή μήπως είναι νωρίς ακόμη για να ξέρεις?
Ίσως ανοίξει με τον ήλιο.
Πρέπει να το ανοίξω, θα το ανοίξω.
Με οποιοδήποτε κόστος.
"Θεέ μου βοήθα με να διώξω την κράμπα," σκέφτηκε.
"Γιατί δεν ξέρω τι θα κάνει το ψάρι.
Μα δείχνει ήρεμο και ακολουθεί το σχέδιό του, όμως ποιό είναι αυτό?
Ποιό είναι το δικό μου?
Είναι να αυτοσχεδιάζω πάνω στο δικό του αφού είναι τόσο μεγάλο.
Αν πηδήξει, " σκέφτηκε, "Θα το σκοτώσω. "
Χέρι. Έλα λοιπόν, χέρι. Ανεβαίνει. Χέρι.
Είναι μεγαλύτερο από τη βάρκα.
Ώ, είναι υπέροχο ψάρι.
Δόξα τω Θεώ δεν είναι τόσο έξυπνα σαν εμάς που τα σκοτώνουμε.
Παρότι είναι πιο ευγενικά...
...και πιο ικανά.
Αναρρωτιέμαι γιατί πήδηξε.
Είναι σχεδόν σαν να το έκανε για να μου δείξει πόσο μεγάλο είναι.
Άσχημα τα νέα για σένα, ψάρι.
Η μέρα κυλούσε, και η βάρκα ακόμη ταξίδευε αργά και σταθερά.
Ο γέρος υπέφερε...
... παρότι δεν ήθελε καθόλου να το παραδεχθεί.
Δεν είμαι θρήσκος...
...μα θα πω 10 "Πάτερ ημών" και 10 "Παναγία μου" ώστε να πιάσω το ψάρι.
Θα κάνω και προσκύνημα στην Παρθένο της Cobre.
Το υπόσχομαι.
"Πάτερ ημών, Ο εν τοις ουρανοίς, αγιασθήτο το όνομά Σου. "
Άρχισε να λέει τις προσευχές του μηχανικά.
Κάποιες φορές ήταν τόσο κουρασμένος που δεν θυμόταν καν τις προσευχές.
Έπειτα τις έλεγε τόσο γρήγορα, που θα έβγαιναν μηχανικά.
Τα "Παναγία μου" ήταν ευκολότερα από τα "Πάτερ ημών", σκέφτηκε.
Ο γέρος ήταν κουρασμένος, και ήξερε πως θα νύχτωνε σύντομα...
... και έτσι δοκίμασε να σκέφτεται άλλα πράγματα.
Σκεφτόταν τα μεγάλα πρωταθλήματα.
Αυτός τα αποκαλούσε, τα "gran ligas".
Και ήξερε πως οι Γιάνκις της Νέας Υόρκης έπαιζαν με τους Τάιγκερς από το Ντητρόιτ.
"Πάνε δύο ημέρες τώρα που δεν έχω μάθει αποτελέσματα, " σκέφτηκε.
Μετά, για να τονώσει την αυτοπεποίθησή του...
... θυμήθηκε τον καιρό που σε μια ταβέρνα της Καζαμπλάνκα...
... είχε διαγωνιστεί στο μπρα-ντε-φερ με ένα Νέγρο από το Σιενφουέγος...
... που ήταν ο δυνατότερος άντρας στις αποβάθρες του λιμανιού.
Δεν ήταν γέρος τότε, μα ήταν στην ακμή του.
Ο αγώνας με το Νέγρο είχε κρατήσει μια μέρα και μια νύχτα...
... με τους αγκώνες τους πάνω σε μια γραμμή από κιμωλία στο τραπέζι.
Παίζονταν πολλά στοιχήματα, που άλλαζαν συνέχεια όλη νύχτα...
... άλλαζαν και τους διαιτητές κάθε τέσσερις ώρες...
... ώστε ο κάθε διαιτητής να μπορεί να κοιμηθεί λίγο.
Πότιζαν το Νέγρο ρούμι.
Μια φορά, μετά το ρούμι, ο Νέγρος έκανε μια ύστατη προσπάθεια.
Μα ο γέρος σήκωσε το χέρι του πάλι στα ίσια.
Ήταν σίγουρος πως το Νέγρο, που ήταν σωστός άντρας και καλός αθλητής, ...
... τον είχε ήδη κερδίσει.
Καθώς ξημέρωνε, όσοι είχαν στοιχηματήσει του ζητούσαν να λήξει ο αγώνας ισόπαλος...
... αφού είχαν να πάνει για δουλειά στις αποβάθρες...
... τότε ο γέρος έβαλε όλη του τη δύναμη.
Γνώριζε πως είχε "σπάσει" την αυτοπεποίθηση του Νέγρου...
... και έτσι τελείωσε τον αγώνα πριν ο κόσμος φύγει για τις δουλειές του.
Μετά από αυτό και για αρκετό καιρό, όλοι τον φώναζαν "ο πρωταθλητής. "
Πως νοιώθεις, ψάρι?
Νοιώθω μια χαρά.
Το αριστερό μου χέρι είναι καλύτερα.
Τράβα τη βάρκα, ψάρι.
Λίγο πριν νυχτώσει, καθώς διέσχιζαν μια τεράστια νησίδα από φύκια σαργάσσο...
... που σάλευαν και κινούνταν λες και ο ωκεανός ερωτοτροπούσε...
... με κάτι απροσδιόριστο κάτω απο μια κίτρινη κουβέρτα...
... στην μικρή πετονιά του πιάστηκε ένα δελφίνι...
... και το ανέβασε στη βάρκα.
Τι υπέροχο ψάρι που είναι το δελφίνι...
...όταν τρώγεται μαγειρεμένο...
...και πόσο άνοστο όταν τρώγεται ωμό.
"Καλύτερα να αφήσω ήσυχο το ψάρι τώρα και να μην το ενοχλήσω στο ηλιοβασίλεμα.
Η δύση του ηλίου είναι μια δύσκολη στιγμή για όλα τα ψάρια. "
Ήταν πιο σκοτεινά τώρα, μιας και σκοτεινιάζει γρηγορότερα όταν ο ήλιος δύει τον Σεπτέμβριο.
Τα πρώτα άστρα είχαν βγει στον ουρανό.
Δεν γνώριζε ποιό ήταν το όνομα του πιο φωτεινού άστρου στον αστερισμό του Ωρίωνα, μα το είδε...
... όπως γνώριζε πως σύντομα θα έβλεπε και τα υπόλοιπα, και θα είχε τους μακρινούς του φίλους για παρέα.
"Και το ψάρι είναι φίλος μου," σκέφτηκε.
Ποτέ δεν έχω δει ούτε έχω ακούσει κάτι για ψάρια σαν αυτό.
Όμως πρέπει να το σκοτώσω.
Χαίρομαι τουλάχιστον που δεν πρέπει να σκοτώσω τα άστρα.
Φαντάσου πως θα ήταν αν, κάθε μέρα, κάποιος έπρεπε να προσπαθεί να σκοτώσει το φεγγάρι.
Το φεγγάρι ξεφεύγει.
Όμως σκέψου πως θα ήταν αν, κάθε μέρα, έπρεπε να προσπαθεί να σκοτώσει τον ήλιο.
Γεννηθήκαμε τυχεροί.
"Ήταν μισή μέρα και μια νύχτα, και τώρα άλλη μια μέρα, και δεν έχεις κοιμηθεί.
Αν δεν κοιμηθείς, μπορεί να θολώσει το μυαλό σου.
Ξεκουράσου τώρα, γέρο.
Άσε αυτό να κάνει τη δουλειά.
Μέχρι να έρθει η ώρα...
... για το επόμενο ταξίδι σου. "
Ξάπλωσε μπροστά, στερεώνοντας με το σώμα του την πετονιά...
... βάζοντας όλο το βάρος στο αριστερό του χέρι, και αποκοιμήθηκε.
Δεν ονειρεύτηκε τα λιοντάρια, αντίθετα, είδε ένα κοπάδι φώκαινες...
... που απλώνονταν για 15 ή και 18 χιλιόμετρα, και ήταν η εποχή του ζευγαρώματος.
Και πηδούσαν από το νερό ψηλά στον αέρα...
... και έπεφταν ξανά στο ίδιο σημείο από όπου είχαν πηδήξει.
Μετά ονειρεύτηκε πως ήταν στο χωριό, στο κρεββάτι του.
Και πως φυσούσε βοριάς, και αυτός κρύωνε πολύ.
Και το μπράτσο του είχε μουδιάσει επειδή ακουμπούσε σ' αυτό αντί στο μαξιλάρι.
Μετά από αυτό, ονειρευόταν την μεγάλη κίτρινη παραλία...
... και είδε τα πρώτα από τα λιοντάρια.
Και περίμενε να δει αν θα εμφανίζονταν περισσότερα, και ήταν ευτυχισμένος.
Μετά ονειρεύτηκε τις φάλαινες που περνούσαν ανοιχτά από την ακτή το φθινόπωρο.
Και το ζευγάρωμά τους, και το πόσο φιλικά φέρονταν μεταξύ τους, και τα παιχνίδια τους.
Το φεγγάρι ήταν ψηλά εδώ και ώρα, όμως συνέχισε να κοιμάται.
Και το ψάρι τραβούσε σταθερά την, βάρκα μέσα σε μια σήραγγα από σύννεφα.
Ξύπνησε με ένα τίναγμα της γροθιάς του, και την πετονιά να του καίει την παλάμη.
Ήταν αυτό που περιμέναμε.
Τώρα ας το πιάσουμε.
Κάνε το να πληρώσει για την πετονιά. Κάνε το να πληρώσει γι' αυτήν.
"Θα του δείξω τι μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος και τι μπορεί να αντέξει, " σκέφτηκε.
Οι χίλιες φορές που το είχε αποδείξει ως τώρα, δεν σήμαιναν πια τίποτα.
Τώρα έπρεπε να το αποδείξει πάλι.
Κάθε φορά ήταν μια καινούρια φορά...
... και δεν σκεφτόταν ποτέ το παρελθόν όταν το έκανε.
"Άν το αγόρι ήταν εδώ, θα έβρεχε τις κουλούρες της πετονιάς, " σκέφτηκε.
"Ναι, αν ήταν το αγόρι εδώ, αν ήταν το αγόρι εδώ. "
"Τώρα που πήδηξε έχει γεμίσει τους σάκους στην πλάτη του με αέρα.
Τώρα δεν μπορεί να πάει κάτω στα βαθιά για να πεθάνει.
Σύντομα θα αρχίσει να κάνει κύκλους, τότε θα πρέπει να κάνω κάτι. "
Λοιπόν, δεν τα πήγες και τόσο άσχημα...
...για κάτι που δεν έχει αξία.
Τώρα έκανα ό,τι καλύτερο μπορούσα.
Σύντομα θα αρχίσει να κάνει κύκλους.
Ας αρχίσει λοιπόν η μάχη.
Ο ήλιος ανέτειλε για τρίτη φορά από τότε που ανοίχτηκε στη θάλασσα.
Το ψάρι έκανε αργά κύκλους, και ο γέρος ήταν μούσκεμα στον ιδρώτα...
... και κουρασμένος μέχρι τα κόκκαλα.
Δεν μπορώ να αποτύχω τώρα...
...και να πεθάνω ενώ έχω ένα ψάρι σαν αυτό.
Τώρα που το φέρνω επάνω τόσο όμορφα, Θεέ μου βοήθησέ με να αντέξω.
Θα πώ 100 "Πατερημών" και 100 "Παναγία μου".
Όχι όμως τώρα.
Σε παρακαλώ, θεώρησε πως τα είπα.
Θα τα πω αργότερα.
Για μια ώρα, έβλεπε στίγματα μπροστά στα μάτια του.
Δυό φορές ένοιωσε να ζαλίζεται και να λιποθυμάει...
... και αυτό τον είχε ανησυχήσει.
Τότε έξαφνα, είδε μια σκουρόχρωμη σκιά...
... που της πήρε τόση ώρα να περάσει από τη βάρκα ώστε και ο ίδιος δεν πίστευε στα μάτια του.
Δεν γίνεται να είναι τόσο μεγάλο.
Όμως ήταν τόσο μεγάλο.
Αισθάνθηκε ξανά λιποθυμία.
"Κατάφερα να το μετακινήσω," σκέφτηκε.
"Ίσως αυτή τη φορά να μπορέσω να το καταφέρω. "
Τραβήξτε, χέρια.
Βαστάτε, πόδια.
"Πρέπει να το φέρω πλάι στη βάρκα αυτή τη φορά, σκέφτηκε ο γέρος.
Την επόμενη φορά θα το τραβήξω.
Το δοκίμασε ακόμη μια φορά.
Και αισθάνθηκε να σβήνει όταν κατάφερε να το γυρίσει.
"Θα το δοκιμάσω άλλη μια φορά," είπε ο γέρος, και τα μάτια του έβλεπαν λάμψεις.
Ψάρι, έτσι κι' αλλιώς θα πεθάνεις. Πρέπει να σκοτώσεις κι' εμένα?
Παρά τον πόνο, μάζεψε ό,τι είχε απομείνει από την δύναμη και την απο καιρό χαμένη περηφάνεια του...
... και τα έβαλε απέναντι στην αγωνία του ψαριού.
"Πρέπει να το φέρω κοντά, κοντά," σκέφτηκε.
"Δεν πρέπει να σημαδεύω το κεφάλι, πρέπει να πετύχω την καρδιά. "
Τώρα σκότωσα το ψάρι που ήταν αδερφός μου.
Τώρα πρέπει να κάνω το χαμαλίκι.
Στρώσου στη δουλειά, γέρο.
Ο γέρος δεν χρειαζόταν πυξίδα για να βρεί πως θα παει νοτιοανατολικά.
Το μόνο που χρειαζόταν ήταν την αίσθηση του απαλού ανέμου να φουσκώνει το πανί.
Μπορούσε να δει το ψάρι.
Και μόνο κοιτάζοντας τα χέρια του και νοιώθωντας την πονεμένη πλάτη του...
... μπορούσε να πιστέψει τι είχε πραγματικά συμβεί και πως δεν ήταν όνειρο.
"Τα χέρια θα θρέψουν γρήγορα," σκέφτηκε.
"Άφησα το αίμα να τρέξει. Το θαλασσινό νερο θα τα γιατρέψει.
Tο σκοτεινό νερό του κόλπου είναι το καλύτερο γιατρικό που υπάρχει. "
Τότε το μυαλό του θόλωσε, και άρχισε να αναρρωτιέται:
"Εκείνο με φέρνει πίσω ή εγώ?"
Έπλεαν μαζί, δεμένοι πλάι-πλάι.
Και ο γέρος σκέφτηκε, "Θα το φέρω εγώ πίσω, αν αυτό θέλει".
Ήμουν καλύτερος επειδή φέρθηκα δόλια, και εκείνο δεν ήθελε να με βλάψει. "
Έπλεαν καλά.
Ο γέρος βουτούσε τα χέρια του στο νερό και προσπαθούσε να κρατάει το μυαλό του καθαρό.
Συνεχώς κοιτούσε το ψάρι για να σιγουρευτεί πως ήταν αλήθεια.
Μια ώρα αργότερα χτύπησε ο πρώτος καρχαρίας.
Ήταν ένας πολύ μεγάλος καρχαρίας Μάκο...
... φτιαγμένος να κολυμπάει τόσο γρήγορα όσο το γρηγορότερο ψάρι στη θάλασσα.
Τώρα επιτάχυνε καθώς δυνάμωνε η μυρωδιά του ψαριού...
... και το γαλάζιο ραχιαίο του πτερύγιο έσχιζε το νερό.
Όταν ο γέρος τον είδε να πλησιάζει, ήξερε πως αυτός ο καρχαρίας δεν ένοιωθε φόβο...
... και πως θα έκανε ακριβώς αυτό που θα τον ευχαριστούσε.
Ήταν πολύ καλό για να είναι αληθινό.
Μπορεί κι' όλας να ήταν μόνο ένα όνειρο.
Μάκο.
Τώρα το ψάρι μου αιμορραγεί ξανά, και θα έρθουν και άλλοι.
Ήταν πολύ καλό για να είναι αληθινό.
Ο γέρος δεν κοιτούσε πια το ψάρι...
... αφού πλέον είχε ακρωτηριαστεί.
Όταν χτυπήθηκε το ψάρι, ήταν σαν να χτυπούσαν τον ίδιο.
"Όμως σκότωσα τον καρχαρία που χτύπησε" το ψάρι μου, σκέφτηκε.
"Ήταν ο μεγαλύτερος καρχαρίας που έχω δει ποτέ.
Ήταν πολύ καλό για να κρατήσει. "
Ήξερε πως σε κάθε ένα από τα χτυπήματά του ο καρχαρίας...
... είχε κατασπαράξει αρκετό κρέας...
... και πως το ψάρι άφηνε πια πίσω του ένα ίχνος από αίμα για τους υπόλοιπους καρχαρίες...
... τόσο πλατύ σαν λεωφόρος μέσα στη θάλασσα.
Γνώριζε αρκετά καλά τι επρόκειτο να συμβεί...
... όταν θα προσέγγιζε την εσωτερική πλευρά του ρεύματος...
... όμως τίποτε δεν μπορούσε να γίνει πλέον.
"Κι' όμως, μπορεί," σκέφτηκε.
"Μπορώ να δέσω το μαχαίρι σε ένα από τα κουπιά. "
"Θα έπρεπε να έχω μια πέτρα να το ακονίσω," σκέφτηκε.
"Θα έπρεπε να έχεις φέρει πολλά πράγματα, όμως δεν έφερες. Δεν είναι τώρα η ώρα για σκέψεις...
... για όσα δεν έχεις. Σκέψου τι μπορείς να κάνεις με ό,τι έχεις. "
"Μου δίνεις καλές συμβουλές," σκέφτηκε. "Μα βαρέθηκα. "
Δεν είμαι παρά ένας γέρος, μα δεν θα είμαι άοπλος.
Ελάτε λοιπόν, καρχαρίες!
Ελάτε. Ελάτε, καρχαρίες!
Ελάτε. Ελάτε λοιπόν.
Ξανοίχτηκα πολύ, ψάρι.
Δεν ήταν καλό, ούτε για 'μένα ούτε για 'σένα.
Με συγχωρείς, ψάρι.
Έχω ακόμη σχεδόν το μισό ψάρι άθικτο.
Ίσως να σταθώ τυχερός να γυρίσω τουλάχιστον με αυτό.
Θα πρέπει να έχω έστω λίγη τύχη.
Όχι.
Όχι, προκάλεσες την τύχη σου όταν ξανοίχτηκες τόσο πολύ.
Μην είσαι ανόητος.
Μείνε ξύπνιος και κράτα πορεία.
Ίσως να σταθείς λίγο τυχερός.
Θα ήθελα να αγοράσω λίγη τύχη...
...άν υπάρχει κάποιο μέρος που πουλάνε.
Με τι θα την αγόραζες?
Με ένα χαμένο καμάκι? Ένα σπασμένο μαχαίρι?
Δυο κατεστραμμένα χέρια?
Θα μπορούσες.
Προσπάθησες να την αγοράσεις με 84 ημέρες...
...στη θάλασσα.
Σχεδόν σου την πούλησαν.
Δεν πρέπει να σκέφτομαι τέτοιες ανοησίες.
Η τύχη εμφανίζεται με διάφορες μορφές.
Ποιός μπορεί να την αναγνωρίσει?
Θα ευχόμουν μόνο να δω τα φώτα της Αβάνας.
Θα μπορούσα να ευχηθώ για πάρα πολλά πράγματα.
Μα αυτό είναι που θα ευχόμουν αυτή την στιγμή.
Είδε την αντανάκλαση των φώτων της πόλης κατά τις 10:00 το βράδυ.
Ήταν μουδιασμένος και πληγιασμένος...
... και τόσο οι πληγές όσο και ολόκληρο το καταπονημένο κορμί του πονούσαν.
δεν μπορούσε πλέον να μιλάει στο ψάρι, αφού αυτό είχε κομματιαστεί.
Τότε σκέφτηκε κάτι.
Μισό ψάρι.
Εσύ που ήσουν ψάρι.
Ζητώ συγγνώμη που ξανοίχτηκα τόσο.
Μας κατέστρεψα και τους δύο.
Όμως σκοτώσαμε πολλούς καρχαρίες εσύ κι' εγώ...
...και τραυματίσαμε πολύ περισσότερους.
Πόσους να έχεις σκοτώσει ως τώρα, γέρικο ψάρι?
Δεν έχεις αυτό το ρύγχος τυχαία.
"Τι θα κάνεις τώρα αν έρθουν νύχτα?" σκέφτηκε.
Τι θα κάνω αν έρθουν νύχτα?
Θα τους πολεμήσω.
Θα τους πολεμήσω μέχρι να πεθάνω.
"Ώ, μα ελπίζω να μην χρειαστεί να πολεμήσω ξανά, " σκέφτηκε.
"Μακάρι να μην χρειαστεί να πολεμήσω ξανά. "
Κι' όμως παλέψαμε ξανά, και την φορά αυτή ξέραμε πως ήταν μάταιο.
Ελάτε.
Ελάτε!
Ελάτε.
Ελάτε, καρχαρίες!
Ελάτε, καρχαρίες! Ελάτε λοιπόν.
Ελάτε, καρχαρίες! Ελάτε λοιπόν!
Ήξερε πως είχε νικηθεί πιά, αυτή τη φορά οριστικά.
Με συγχωρείς, ψάρι.
Ένοιωθε πως είχε μπει στο ρεύμα πιά...
... και μπορούσε να διακρίνει τα φώτα των οικισμών κατα μήκος της ακτής.
Γνώριζε που βρισκόταν τώρα και η επιστροφή θα ήταν εύκολη.
"Ο άνεμος είναι φίλος μας άλλωστε," σκέφτηκε.
Και ύστερα πρόσθεσε, "Κάποιες φορές. "
"Και η πελώρια θάλασσα με τους φίλους και τους εχθρούς και τα κρεβάτια.
Το κρεβάτι είναι φίλος μου, μονάχα αυτό.
Το κρεβάτι θα είναι υπέροχο πράγμα. "
Είναι εύκολο σαν έχεις νικηθεί.
Τι σε νίκησε?
Τίποτα. Απλά ξανοίχτηκα πολύ.
Ο άνθρωπος δεν είναι φτιαγμένος να νικιέται.
Ο άνθρωπος μπορεί να καταστραφεί, μα όχι να νικηθεί.
Ήταν ήσυχα στο λιμάνι.
Και έπλευσε μέχρι και το μικρό σανίδι κάτω από τα βράχια.
Δεν υπήρχε κανείς να τον βοηθήσει.
Έβγαλε το κατάρτι, δίπλωσε το πανί...
... φορτώθηκε το κατάρτι, και άρχισε να σκαρφαλώνει.
Τότε μόνο κατάλαβε πόσο κουρασμένος ήταν.
Χρειάστηκε να καθίσει πέντε φορές πριν φτάσει στην καλύβα του.
Το πρωί, φυσούσε δυνατά...
... τόσο που οι βάρκες δεν θα έβγαιναν.
Και το αγόρι είχε κοιμηθεί αργά και ύστερα είχε έρθει στην καλύβα του γέρου...
... όπως ερχόταν κάθε πρωί όσο έλειπε ο γέρος.
Ο γέρος κοιμόταν, και το αγόρι είδε πως ανέπνεε.
Και μετά είδε τα χέρια του γέρου, και άρχισε να κλαίει.
Βγήκε έξω να φέρει λίγο καφέ, και σε όλο το δρόμο, έκλαιγε.
Πολοί ψαράδες ήταν μαζεμένοι γύρω από την βάρκα, κοιτώντας αυτό που ήταν δεμένο πλάι της.
Και ένας από αυτούς ήταν μέσα στο νερό, με σηκωμένα μπατζάκια, να μετράει τον σκελετό...
... ετοιμαζόταν να αφαιρέσει το κεφάλι και το ρύγχος.
Το αγόρι δεν κατέβηκε.
Είχε πάει άλλες φορές εκεί.
Μαρτίν.
Βάλε μου λίγο καφέ με πολύ γάλα και ζάχαρη.
Τι ψάρι ήταν αυτό!.
Δεν πρέπει να υπήρξε μεγαλύτερο.
Ήταν πολύ καλά αυτά τα δύο ψάρια που έπιασες χθές.
Άσε τα δικά μου τα ψάρια τώρα.
Θέλει μήπως κάποιο ποτό?
Όχι. Άν θελήσει, θα ξανάρθω.
Πες του πόσο λυπάμαι.
Ευχαριστώ.
Θα φέρω τον καφέ.
Με νίκησαν, Μανολίν. Αληθινά με νίκησαν.
Δεν σε νίκησε αυτό, όχι το ψάρι.
Υπέφερες?
Τώρα θα ψαρεύουμε ξανά μαζί.
Όχι, όχι.
Δεν είμαι πιά τυχερός.
Στο διάβολο και η τύχη. Θα φέρω εγώ τύχη.
- Και τι θα πεί ο πατέρας σου? - Δε με νοιάζει τι θα πεί.
Θα πρέπει...
Θα πρέπει να πάρουμε ένα καλό καμάκι και να το έχουμε στη βάρκα πάντα μαζί μας.
πρέπει να είναι πολύ μυτερό...
...και όχι βαμμένο γιατί θα σπάσει, όπως έγινε με το μαχαίρι μου.
Θα πάρω άλλο μαχαίρι.
Πόσες μέρες λένε πως θα φυσάει έτσι?
Ώ, ίσως τρείς. Ίσως παραπάνω.
Θα τα έχω τακτοποιήσει όλα.
Κοίταξε να γίνουν καλά τα χέρια σου, γέρο.
Θα είναι εντάξει σε δυο τρεις 'μέρες.
Ξέρω πως πρέπει να τα φροντίζω.
Χθες τη νύχτα, έφτυσα κάτι περίεργο.
Ένοιωθα λες και κάτι στο στήθος μου είχε σπάσει.
Κοίτα να το φροντίσεις κι' αυτό.
Πιές τον καφέ σου. Θα σου φέρω κάτι να φας.
Και... Και φέρε μου τις εφημερίδες από τις ημέρες που έλειπα.
Θα τις φέρω.
Το απόγευμα εκείνο ήταν σε ένα καφέ μια ομάδα τουριστών από την Αβάνα.
Μια γυναίκα από την ομάδα κοίταξε κάτω, και ανάμεσα στα άδεια κουτάκια μπύρας...
... και τα νεκρά μπαρακούντα, είδε το μακρύ κόκκαλο της ράχης του μεγάλου ψαριού...
... που ήταν τώρα απλά άλλο ένα σκουπίδι που θα έβγαζε έξω το κύμα.
"Τι είναι αυτό?" ρώτησε το σερβιτόρο.
"Τιμπουρόν," απάντησε ο σερβιτόρος. "Ένας καρχαρίας. "
Προσπαθούσε να εξηγήσει τι είχε συμβεί στο ψάρι.
"Δεν ήξερα πως οι καρχαρίες έχουν τόσο όμορφες και καλοσχηματισμένες ουρές", είπε η γυναίκα.
"Ούτε εγώ", συμπλήρωσε ο συνοδός της.
Λίγο πιό πάνω, ο γέρος κοιμόταν ξανά μέσα στην καλύβα του.
Κοιμόταν μπρούμυτα, και το αγόρι καθόταν πλάι του και τον κοιτούσε.
Ο γέρος ονειρευόταν τα λιοντάρια.